ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ 1895-1965

Ο Φώτης Κόντογλου γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας το 1895.
Τον επόμενο χρόνο έχασε τον πατέρα του Νικόλαο Αποστολέλη και μεγάλωσε κοντά στον αδελφό της μητέρας του, τον θείο του Στέφανο Κόντογλου, ηγούμενο του οικογενειακού τους μοναστηριού της Αγίας Παρασκευής.
 Με την υποστήριξη του θείου του σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1913-1916) πριν φύγει για το Παρίσι, όπου έμεινε, παρέα με τον Σ. Παπαλουκά, μέχρι τα τέλη του 1919.

  Η Μικρασιατική Καταστροφή τον έφερε, μαζί με χιλιάδες άλλους πρόσφυγες, πρώτα στη Λέσβο και ύστερα, με τη μεσολάβηση φίλων του, της Έλλης Αλεξίου, του Βάσου Δασκαλάκη, της Γαλάτειας και του Νίκου Καζαντζάκη κ.ά. στην Αθήνα.
  Ο Κόντογλου έφυγε από το Αϊβαλί κυνηγημένος, ανέστιος, με μια εικόνα της αγίας Παρασκευής στα χέρια, για να βρεθεί, να πεταχτεί κυριολεκτικά σε μια ελλαδική κοινωνία κατάπληκτη από την αποτυχία της, ανίσχυρη ν' αντιδράσει και, το χειρότερο, δίχως ελπίδες.

 Η ανάγκη ανόρθωσης ενός σταθερού κέντρου πνευματικής αναφοράς, ενός νέου μυθικού κόσμου εσωτερικής πίστης τον έφερε το 1923 στο Άγιον Όρος, όπου μελέτησε ­ βρισκόμενος σε «θεϊκό μεθύσι, με καρδιά που καιγότανε, σε έκσταση», όπως έγραψε ο ίδιος, τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή τέχνη. Εκεί έγραψε αρκετά από τα αφηγήματα και τις μεταφράσεις του. Επιστρέφοντας στην Αθήνα εξέθεσε στο Λύκειο Ελληνίδων μια σειρά από αντίγραφα βυζαντινών τοιχογραφιών και εικόνων που είχε φιλοτεχνήσει στα μοναστήρια. Ήταν ένας φυσιολάτρης, ένας αισθητιστής «με χριστιανική ανατροφή» και ρομαντικό πάθος για τον «πεθαμένο κόσμο», στον οποίο τον μετέφεραν με την «εξωτική τους φωνή τα μυρίπνοα αυτά άνθη».
  Ο Κόντογλου έβλεπε μέσα από το πνεύμα του Τζον Ράσκιν
(Άγγλος συγγραφέας, ζωγράφος και κριτικός τέχνης) τη βυζαντινή τέχνη και την παράδοσή της.

 Στην Αθήνα γρήγορα συνδέθηκε με τους κύκλους των διανοουμένων, των καλλιτεχνών και των φιλοτέχνων, που ήδη είχαν αρχίσει να προσανατολίζονται προς τις ιδέες της «ελληνικότητας», δηλαδή
τους Κ. Παρθένη, Δ. Πικιώνη, Φ. Πολίτη, Α. Ζάχο, Α. Χατζημιχάλη, Α. Μπενάκη κ.α.

 Το 1925 παντρεύτηκε τη Μαρία Χατζηκαμπούρη, με την οποία απόκτησε μια κόρη.

Δουλεύει ακατάπαυστα, ζωγραφίζει, σχεδιάζει σκηνικά, συντηρεί εικόνες και τοιχογραφίες, γράφει, μεταφράζει και δημοσιεύει άρθρα και λογοτεχνήματα, εικονογραφεί βιβλία, συνεργάζεται με περιοδικά, όπως τη Φιλική Εταιρεία και τα Ελληνικά Γράμματα, πρωτοστατεί σε κάθε κίνηση και εργασία που σχετίζεται με τη στροφή προς την παράδοση και την κριτική αφομοίωση της νεωτερικής τέχνης. Με το έργο και τον λόγο του προσπαθεί να διαμορφώσει το ύφος και το περιεχόμενο μιας νέας «ελληνικότητας».

«ο Κόντογλου Κατάργησε τη βαλκανική μιζέρια και δουλοπρέπεια. Στον επαρχιώτικο ευρωπαΐζοντα αισθητισμό αντέταξε ένα αισθητισμό γηγενή» Τσαρούχης(ζωγράφος/σκηνογράφος)

 Κι όμως, δεν επρόκειτο απλά για μια αισθητιστικού τύπου κίνηση.      
  Αφενός το ενδιαφέρον για τη παραδοσιακή - «λαϊκή» τέχνη είχε διεθνείς τότε διαστάσεις και αφετέρου οι βυζαντινές σπουδές είχαν αποκτήσει πολύ βαθύτερη σημασία για τους εθνικιστικούς κύκλους όλων των βαλκανικών κρατών.
 Στα διεθνή συνέδρια των βυζαντινολόγων δίνονταν τότε πραγματικές «επιστημονικές» μάχες για την πρόσκτηση καθεμιάς περιοχής ή περιόδου στην ιστορία της τέχνης του κάθε έθνους-κράτους.
 Αλλά αν οι ιστορικοί έπρεπε να διαφυλάξουν το παρελθόν από τις επιβουλές, οι σύγχρονοι καλλιτέχνες καλούνταν να καταδείξουν τη συνέχειά του. Από την άποψη αυτή, η αποκατάσταση της βυζαντινής και της παραδοσιακής-«λαϊκής» τέχνης όχι μόνο ως ισότιμης καλλιτεχνικά με την αρχαία, αλλά και ως «ταμείου», ως «κιβωτού» για τη σύγχρονη, αποτέλεσε κεντρικής σημασίας ζήτημα της κρατικής πολιτιστικής παρέμβασης.

 Ο αγώνας του Κόντογλου δεν ήταν μια μεμονωμένη ιδιωματική προσπάθεια, αλλά παρακολουθούσε στην ανέλιξή τους ορισμένες ανάλογες ιδεολογικές ωριμάσεις και πολιτιστικές πολιτικές του κράτους και γενικότερα των υψηλότερων στρωμάτων του κατεστημένου. Το βυζαντινοπρεπές και λαϊκότροπο ύφος του Κόντογλου ξένιζε βέβαια την εθισμένη στις τεχνοτροπίες του ευρωπαϊκού συρμού, ευρύτερη φιλότεχνη αθηναϊκή κοινωνία, καθώς δεν νεωτέριζε ακολουθώντας κάποια ήδη αναγνωρισμένη τάση, αλλά αντίθετα καινοτομούσε αναπλάθοντας δημιουργικά στοιχεία της μεταβυζαντινής και παραδοσιακής-«λαϊκής» τέχνης σε έργα κοσμικού περιεχομένου, προτείνοντας την επιστροφή σε έναν «ξεχασμένο» τρόπο όρασης του κόσμου.

 Η δεκαετία του '30 ήταν η σημαντικότερη και γονιμότερη περίοδος της ζωής του.
Το 1932 μαζί με τους μαθητές του Γ. Τσαρούχη και Ν. Εγγονόπουλο, ζωγράφισε τις περίφημες τοιχογραφίες στο νεόκτιστο σπίτι του.
 Η φωτεινότητα της τεχνικής του φρέσκου, η ελεύθερη φαντασία του, το καθαρό γράψιμο των μορφών στις δύο διαστάσεις, η λεπτότητα των τονικών και χρωματικών αρμονιών, η ευφροσύνη που αποπνέει το σύνολο συνιστούσαν τη μεγάλη υπόσχεση που έδωσε ο Κόντογλου και οι μαθητές του: ότι ήταν δυνατή η αναβίωση της μεταβυζαντινής παράδοσης.

Στα τέλη της δεκαετίας, το 1937, θα αναλάβει την παραγγελία για τις τοιχογραφίες του Δημαρχείου της Αθήνας. Το ζητούμενο εδώ ήταν να ανασυνθέσει σε μνημειακή κλίμακα, μέσα από μια σειρά παραστάσεων, την ιστορία της πόλης, αλλά και ευρύτερα της ελληνικής φυλής, από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι την Επανάσταση του '21. Κάτω από τους έμμεσους αλλά αυτονόητους περιορισμούς που επέβαλε η δικτατορία της 4ης Αυγούστου,
η ιστορία της αρχαίας Αθήνας γράφτηκε υπό το πρίσμα που
ικανοποιούσε τον δικτάτορα. Ο Κόντογλου επιχείρησε να ζωγραφίσει τις παραστάσεις αυτές συνθέτοντας ελληνιστικά, βυζαντινά και λαϊκότροπα εικαστικά στοιχεία, δίχως να φθάσει όμως πάντοτε σε επιτυχείς λύσεις.

 Τα σκληρά χρόνια της Κατοχής ο Κόντογλου ζει για δεύτερη φορά την καταστροφή, το αδιέξοδο, την κατάλυση κάθε στέρεης κοινωνικής κι επαγγελματικής σχέσης, τη στέρηση υλικών πόρων και προοπτικών. Θύμα άγριας μαυραγορίτικης εκμετάλλευσης πούλησε το σπίτι του για ένα σακί αλεύρι και στέγασε όπως όπως την οικογένειά του σ' ένα γκαράζ. Κατέφυγε στην ορθοδοξία.
 Στον μυστικισμό των νηπτικών βρήκε ένα δρόμο διαφυγής από μια πραγματικότητα αβίωτη, έναν έσχατο τρόπο να εκλογικευτεί το παράλογο και η φρίκη της πιο άγριας κι ολοκληρωτικής καταστροφής, που όμοιά της δεν είχε γνωρίσει η ανθρωπότητα.

 Από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ύστερα ο Κόντογλου ακολούθησε σ' όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου του, τον δρόμο της ορθοδοξίας. Το πινέλο του αφιερώθηκε στην αγιογραφία και η πένα του στη θεολογία και τη μαχόμενη δημοσιογραφία στην Ελευθερία του Π. Κόκκα, στο περιοδικό Κιβωτός.
 Η θεολογία του, όπως παρατηρεί κινείται στην κριτική γραμμή του Παπαδιαμάντη, «της θετικής θεολογικής ανατομίας της λαϊκής πνευματικότητας του ορθόδοξου ελληνικού χώρου, της θεολογίας της μετάπλασης της απλοϊκής ευσέβειας των ταπεινών σε "δόξα" και αλήθεια».
 Ως δημοσιολόγος κατέκρινε ριζοσπαστικά κάθε εκσυγχρονιστική και δυτικότροπη σκέψη ή άλλη εκδήλωση της καθημερινής ζωής.

 Στην πορεία του αυτή ο Κόντογλου δεν έμεινε έξω από τις ενδοεκκλησιαστικές συγκρούσεις, ιδιαίτερα στο ζήτημα της ένωσης των Εκκλησιών, ερχόμενος σε αντιπαράθεση ακόμα και με τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηναγόρα. Τη σθεναρή του αυτή στάση την πλήρωσε μ' έναν άδικο αποκλεισμό. Δεν του ανατέθηκε ποτέ να αγιογραφήσει καμιά σημαντική εκκλησία της Αθήνας.
 Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1965, έπειτα από μετεγχειρητική μόλυνση.

 Τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, με το Βραβείο «Πουρφίνα» της Ομάδας των Δώδεκα και με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών για το έργου του

 


                         
                                         ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ


«Οι ψυχές των νέων είναι ρημαγμένες από τα άγρια ένστικτα,  που τα ανεβάσανε στην επιφάνεια από τα σκοτεινά τάρταρα της ανθρώπινης φύσης κάποιοι εχθροί του ανθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ανθρωποφάγοι,  που ανάμεσά τους πρωτοστατεί ένας τρελλός λύκος λεγόμενος Νίτσε,  μια μούμια σαν παληόγρια λεγόμενη Βολταίρος,  κάποιος ζοχαδιακός Φρόυντ κι ένα πλήθος από τέτοια όρνια και κοράκια και νυχτερίδες»
(«Μυστικά άνθη»)Ο Φώτης Κόντογλου γράφοντας,  σ' έναν τόνο τόσο τραχύ,  δεν είχε χαριστεί ούτε σ' έναν από τους διανοητές της Δύσης,  κατακρημνίζοντάς τους,  αδιάκριτα αν επρόκειτο για καθολικούς,  ορθολογιστές, σκεπτικιστές ή μυστικούς,  ως υπεύθυνους για την «κρυφή απελπισία» και τα άλλα «φαρμακερά μανιτάρια που φυτρώσανε στις καρδιές και τις ψυχές της γαγγραινιασμένης ανθρωπότητας».

Με τους καλλιτέχνες δεν είχε σταθεί λιγότερο αυστηρός.  Κατήγγειλε τους νεώτερους,  τους ρεαλιστές,  τους ιμπρεσιονιστές,  και τους αφηρημένους, όλους , άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο,  δούλευαν, ηθελημένα ή αθέλητα,  για «την παμπόνηρη αλχημεία του Μαμωνά». Μέσα από μια συνωμοτική-δαιμονιακή αντίληψη για την Ιστορία,  ο Κόντογλου κήρυσσε ενάντια στους «διαβόλους,  που φαίνονται απ' έξω ήμεροι,απλοί, ειρηνικοί στα ανύποπτα μάτια μας [και που] δίχως να φαίνουνται,  κάθουνται κρυφά και σχεδιάζουνε μυριάδες σατανικά σχέδια,  που ανατριχιάζει άνθρωπος να τα συλλογιστεί» («Μυστικά άνθη»).
 Στη σκέψη του η Ρωμιοσύνη κινδύνευε από τον εξευρωπαϊσμό,  η ορθοδοξία από τον παπισμό, οι άνθρωποι αλλοτριώνονταν από τις ιδέες του νεωτερισμού,  τη δίψα του κέρδους,  τις μηχανές και την τεχνολογία και κυρίως από το «δηλητήριο της μάταιης γνώσης» 
«Τα μυστήρια του πνεύματος, πούναι απάνω από τη γνώση, δεν τα αισθάνουνται οι αισθήσεις του κορμιού, μηδέ το λογικό του νου, αλλά έδωκε ο Θεός την πίστη,  με την οποία μονάχα γνωρίζουμε πως υπάρχουνε»

«Την ορθόδοξη θρησκεία μας την πήραμε από θεϊκή αποκάλυψη,  κι όχι από την ανθρώπινη σοφία, ώστε η τέχνη της δε μπορούσε νάναι φυσική, αλλά πνευματική»
 ( « Τα ακηλίδωτα αρχέτυπα »)

από TXC ....σε Α/Ε ( Φόρος τιμής )

  Οι Terror X Crew ξεκίνησαν ως ομάδα (crew) γκράφιτι το 1989.

Το 1992 οι Αρτέμης, Ευθύμης και DJ ALX  δημιουργούν το μουσικό συγκρότημα.
Οι Terror X Crew κατά κοινή ομολογία, ήταν το Rap συγκρότημα που τάραξε                           περισσότερο από όλους τα λυμνάζοντα νερά της Ελληνική Rap μουσικής

Το 1995 έχουν την πρώτη τους κυκλοφορία, το ομώνυμο maxi single/EP "Terror X Crew" μια κυκλοφορία που έγινε από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Studio II Records, στην οποία απευθύνθηκαν κατόπιν παρότρυνσης των New Jack, ενός punk συγκροτήματος με το οποίο εμφανίζονταν σε lives μαζί, εφόσον ο δίσκος δεν είχε γίνει δεκτός από τις μεγάλες δισκογραφικές. Μετά από 10.000 πωλήσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα το συγκρότημα αφήνει τη Studio II για την FM Records

-Από τη νέα τους εταιρεία κυκλοφορεί το 1997 το πρώτο τους LP "Η Πόλις Εάλω", άλμπουμ σημείο αναφοράς για το Ελληνικό Hip Hop, από το οποίο ξεχώρισαν πολλά κομμάτια, καθώς και το πρώτο video clip (σε σκηνοθεσία DJ ALX και χορευτική συμμετοχή [breakdance] από τον Κ.Κουρμένταλα FFC ) "Δεν είμαι ο Έλληνας που έχεις συνηθίσει" καθώς και τα δύο επόμενα video clips που ακολούθησαν "Μη Φοβάσαι" και "Hip-Hop Χούλιγκανς"

-To 1998 κυκλοφορεί το CD Single "Μη φοβάσαι/ Απλά μουσική

-Το 1999 κυκλοφορεί το CD Single " H γεύση του μένους" προάγγελος του ομώνυμου LP

-Το 1999 ακολουθεί το LP
"Η γεύση του μένους" που όπως και
το "Η πόλις εάλω" έγιναν Xρυσοί Δίσκοι.
 " Η Γεύση του μένους " όπως μαρτυράει και ο τίτλος του LP ήταν ένας καθαρά battle δίσκος ο οποίος επίσης είναι σημείο αναφοράς για τους λάτρεις του Battle Rap. Την ίδια χρονιά οι Terror X Crew επιλέγονται από τους The Prodigy για να εμφανιστούν πριν από τη δική τους εμφάνιση ως το μεγάλο όνομα του Rockwave Festival

Το 2000 κυκλοφόρησαν το cd single "Ξύπνιος μέσα στα όνειρα κάποιων άλλων", το video clip του οποίου, σε σκηνοθεσία DJ ALX, κέρδισε τον τίτλο Καλύτερο Ξενόγλωσσο Χιπ Χοπ Βίντεο από το γαλλικό κανάλι TV5.

-Το 2001 κυκλοφορούν τον δίσκο
"Έσσεται Ήμαρ" που ήταν
και ο τελευταίος τους σαν TXC..
 Με τον δίσκο αυτό κινήθηκαν
στιχουργικά ελληνοκεντρικά δηλώνοντας ότι στοχεύουν στην αφύπνιση
του Έθνους και στον αγώνα
κατά της παγκοσμιοποιησης
 και της Νέας Τάξης Πραγμάτων,
με πρωτόγνωρο στιχουργικό
και μουσικό υλικό!
Το "Έσσεται Ήμαρ" ήταν ένας δίσκος που τελικά δίχασε το κοινό του συγκροτήματος, με κάποιους να τους κατηγορούν ως "φασίστες"*. Την επόμενη χρονιά και χωρίς να γνωρίζουμε απόλυτα τους λόγους, πιθανότατα διαφωνία με τον DJ ALX για την πορεία του συγκροτήματος, οι TXC διαλύονται.











            ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ ΓΙΑ TERROR X CREW....
                            ΑΕ ΕΠΟΧΗ: H APXH...

To 2003 κυκλοφορούν σαν "Αρτέμης/Ευθύμης" [Α/Ε]  το cd single
"ΟΠΩΣ ΠΡΩΤΑ / ΩΔΗ ΕΙΣ ΤΟ Gucci ΦΟΡΕΜΑ" με το οποίο έκαναν την επανεμφάνηση τους
στο χώρο της Ελληνικής Rap Μουσικής δημιουργώντας έτσι μιά άτυπη συνέχεια των TXC

-Το 2004 κυκλοφορούν το LP "Εγείρεσθε Άγωμεν Εντεύθεν" σε συνεργασία με τον Dj Smartie. Δίσκος στα πρότυπα που χάραξε το "Έσσεται Ήμαρ" με σαφείς αναφορές στην Ελληνορθόδοξη παράδοση και την Αρχαιοελληνική γραμματεία και φιλοσοφία.

-Το 2006 κυκλοφορεί το CD Single "Έτσι είναι γιατί έτσι πάει"

-Το 2007 κυκλοφορούν το LP
"ο Διαλεχτός της Άρνησης κι ο Ακριβογιός της Πίστης" τίτλος εμπνευσμένος από το ποίμα του Κ.Παλαμά "ο Γκρεμιστής".
O δίσκος κινείται σε πιο rapcore
και numetal ρυθμούς, πρωτόγνωρους για την Ελληνική Rap μουσική, καθώς το συγκρότημα πλαισιώνεται με live μπάντα (τύμπανα, κιθάρες, μπάσα) από μουσικούς με "βαριά ένσημα" στον χώρο του Ελληνικού Metal: Λ.Κριτσιμάς, Δ.Κουτσούκης και Λ.Πετρόπουλος.
Αίσθηση προκαλεί η αναφορά σε πνευματικές προσωπικότητες (λιγότερο ή περισσότερο γνωστές) της χώρας μας όπως ο Νίκος Γκάτσος, ο Φώτης Κόντογλου,
ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,
ο Κωστής Παλαμάς, ο Περικλης Γιαννόπουλος, ενώ χαρακτηριστική είναι
και η γραφή των στίχων στο booklet του cd σε σύστημα πολυτονικό.

-Το 2010 ο Αρτέμης κυκλοφορεί ένα προσωπικό ΕP σε συνεργασία με τον μουσικοσυνθέτη Σταμάτη Σπανουδάκη το "Mash Up Sessions 1" με mixes συνθέσεων του συνθέτη και στίχους του Αρτέμη. Επικρατεί το Βυζαντινό μουσικό στοιχείο

-To 2011 o Aρτέμης κυκλοφορεί τον προσωπικό του LP δίσκο με τον ιδιαίτερο τίτλο
"Λυκόσχημος Αμνός" με νέα ομάδα-συνεργάτες και για ακόμη μια φορά πρωτόγνωρο μουσικό υλικό.Συνεργασία με τον ATOM ONE, γερμανός mc και writter. Ο δίσκος περιέχει ήχους electro, glitch, dubsteb με τους οποίους δεν έχει ακόμα αποκτήσει οικειότητα το Ελληνικό hip hop κοινό









*Αναμέται εν έτει 2012 προσωπικός LP δίσκος του Ευθύμη 
 και στο μέλλον νέο LP Αρτέμης/Ευθύμης

ΑΡΤΕΜΗΣ mc/writter


* Στις 9 Οκτωβρίου 2011, συνδιοργάνωσε με τον Δήμο Ηρακλείου Αττικής, τη Montana Germany, το Revolt Shop και την Innersense Productions το "Living Colour Graffiti Jam"
Από τις 11:00 το πρωί ως την δύση του ηλίου, οι 100 (και πλέον) καλύτεροι Έλληνες γκραφιτάδες συγκεντρώθηκαν, δημιούργησαν και συνέβαλαν και αυτοί στην μεταμόρφωση ενός γκρίζου, «άψυχου» τοίχου που μέχρι πρότινος στάθμευαν απορριμματοφόρα, σε έναν καμβά γεμάτο χρώματα. Κεντρικό σημείο του δρώμενου αποτέλεσαι η παρουσία ενός εκ των κορυφαίων graffiti καλλιτεχνών στον κόσμο, του Γερμανού ATOM ΟΝΕ (μέλος της Montana Writer Team)

Για την πρώτη επαφή με την Hip Hop κουλτούρα :

"Εφαλτήριο αποτέλεσε, ως προς το σκέλος του graffiti, το θρυλικό βιβλίο «Spraycan Art» του  Henry Chalfant. Με το που το ξεφύλλησα ήταν σαν να εξερράγη μία χρωμοβόμβα μπροστά μου! Ως προς το μουσικό σκέλος το έναυσμα ήταν κυρίως το κομμάτι «Don’t believe the hype», των Public Enemy. Στη συνέχεια άρχισα να σκαλίζω και να αναζητώ περισσότερα στοιχεία γύρω από αυτήν την κουλτούρα, πράγμα καθόλου εύκολο βέβαια εκείνη τη εποχή όπου δεν υπήρχε διαδίκτυο, φορητά τηλέφωνα, περιοδικά, τηλεοπτικά κανάλια
Πρώτα ξεκίνησα ως writer και μετά από 1-2 χρόνια προέκυψε και το mc’ing. Και οι Τ.X.C. (Terror - X - Crew), το crew που αποτέλεσε την μήτρα για όλες τις μετέπειτα graffiti ομάδες των Αθηνών, ξεκίνησε πρώτα ως ομάδα graffiti και αργότερα μετεξελίχτηκε στο γνωστό μουσικό σχήμα"


Για την πορεία από τους TXC μέχρι τώρα ως ΑΕ :

"Σε αυτό το σημείο θέλω να σχολιάσω ένα φαιδρό (ένα από τα πολλά) που έχω παρατηρήσει σχετικά με τους Α/Ε: πολλοί αναφέρονται συχνά στους Α/Ε, σαν να πρόκειται για ένα τελείως άλλο συγκρότημα, σαν να μην είναι οι δύο mc’s των Τerror X Crew. Αυτό βέβαια συνήθως γίνεται εκ του πονηρού, από διάφορους hip hop πουθενάδες που προσπαθούν να οικειοποιηθούν κάποιο κομματάκι από την κληρονομιά των TXC προς ίδιον όφελος (π.χ. να φανούν αυτοί ως οι «γνήσιοι» συνεχιστές, κλπ.) και προκειμένου να επιτευχθεί αυτό βέβαια,προσπαθούν να απαξιώσουν τους Α/Ε στη συνείδηση του κόσμου.
Λοιπόν για να τελειώνουμε με αυτό:Ο Αρτέμης και ο Ευθύμης ήταν και θα είναι για πάντα οι 2 mc’s και οι στιχουργοί των Terror X Crew και μετέπειτα των Α/Ε και σε πείσμα πολλών έχουν μακρά πορεία στο μέλλον.Όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να μας υποδυθούν ή να καρπωθούν κάτι από το έργο μας,απλά θα συνεχίσουν να γελοιοποιούνται στα μάτια του σκεπτόμενου κόσμου.
Ο ίδιος άνθρωπος λοιπόν που συμμετείχε στην συγγραφή-ερμηνεία των «Terror X Crew», «Η Πόλις Εάλω»,« H Γεύση του Μένους»,«Έσσεται Ήμαρ»,κλπ., είναι ο ίδιος που έγραψε και τον «Λυκόσχημο Αμνό»!Μπορεί πολύ σωστά να εντοπίζεις αρκετές διαφορές με το τότε (αλίμονο αν τα όρια του πνευματικού μου ορίζοντα μετά από 18 χρόνια,είχαν παραμείνει στην εποχή των TXC,δηλαδή στην εποχή που πήγαινα ακόμη στο Λύκειο),αλλά η ουσία παραμένει η ίδια.Το ίδιο hardcore πνεύμα!
Σαφώς λοιπόν και σε μία νέα μου κυκλοφορία θα βρούνε διέξοδο στοιχεία (άλλοτε ασυνείδητα,άλλοτε περισσότερο συνειδητά) και από τη ««Γεύση του Μένους» και από το «Έσσεται Ήμαρ» και δεν ξέρω και γω από τι άλλο, γιατί απλά όλα αυτά ενυπάρχουν μέσα μου!Είμαι και αυτά! "



Για το "ΞΟΔΙ 1" ( Έσσεται Ήμαρ) και το "ΞΟΔΙ 2" (Λυκόσχημος Αμνός) :

"Η ιστορία έχει ως εξής:στα τέλη της δεκαετίας του ’90 γράψαμε ως TXC τον δίσκο «Έσσεται Ήμαρ»,έναν δίσκο που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2000 (την περίοδο που είχαν παρανοήσει όλοι με το «millennium».Εκεί μέσα,μεταξύ άλλων υπήρχε και ένα κομμάτι:«Το Ξόδι Νο 1».
Ήταν ένα κομμάτι το οποίο είχα γράψει εγώ και στο οποίο έκανα την αυτοκριτική μου,αναθεωρούσα κάποιες θέσεις μου (π.χ. αντί για το «πολίτης του κόσμου», επέλεγα το «Έλλην του κόσμου»,στην ουσία δηλαδή τον ελληνικό διεθνισμό) και έδινα την δική μου πρόταση,με την όποια αντίληψη και γνώσεις είχα ως πιτσιρικάς τότε,για το πώς έπρεπε να σταθούμε απέναντι σε όλες αυτές τις δυνάμεις που συγκροτούσαν το μέτωπο που ονομαζόταν «Παγκοσμιοποίηση»,«Νέα Τάξη Πραγμάτων»,κλπ.
Μπορεί σήμερα ακούγοντάς το κάποιος να του φαίνεται απλοϊκό.Εκείνη την εποχή όμως η συγκεκριμένη κυκλοφορία «έπεσε» ως κεραυνός εν αιθρία.Σκέψου ότι όροι όπως «παγκοσμιοποίηση»,«Νέα Τάξη Πραγμάτων»,κλπ. που προανέφερα (που σήμερα για όλους, λίγο-πολύ,είναι «κοινός τόπος»),τότε ήταν τελείως άγνωστοι στο ευρύ κοινό, πολλώ δε μάλλον στο hip hop κοινό.
Αυτός ο δίσκος λοιπόν αποτέλεσε και την αρχή των δεινών μου.Κατηγορήθηκα,απομονώθηκα,στοχοποιήθηκα, κυνηγήθηκα,αποκλείστηκα από όλα τα ΜΜΕ,έγινα ο αποδιοπομπαίος τράγος για αμαρτίες άλλων και άλλα πολλά,που δεν είναι της παρούσης *( κατηγορήθηκαν ως "φασίστες" το 2001 στην κυκλοφορία του " Έσσεται Ήμαρ" )

Όλα αυτά επί του υπέροχου σοσιαλιστικού καθεστώτος του κου Σημίτη!
Η προπαγάνδα τους ξεθώριασε μετά από κάποια χρόνια (γιατί το ψέμα δεν ευλογείται και αργά ή γρήγορα η αλήθεια πάντα φανερώνεται) και αν κρίνω από τις πωλήσεις των δίσκων μας ή από την προσέλευση του κόσμου στις συναυλίες μας,ο κόσμος φαίνεται που έχει πλέον γραμμένον όλον αυτόν τον συρφετό και τις ύπουλες τακτικές του.
Το «Ξόδι Νο 2» είναι αυτό ακριβώς που αναφέρει ο τίτλος:η πικρή δικαίωση!Είναι μία απάντηση σε όλους αυτούς τους τύπους που ασκούσαν αρνητική κριτική τόσα χρόνια,ενώ παράλληλα κοιμόντουσαν τον επιμενίδειο ύπνο.
Δε σου κρύβω ότι πολλοί φίλοι έχουν μερίδιο στη συγγραφή του συγκεκριμένου,αφού συνεχώς με παρότρυναν εδώ και πολύ καιρό να γράψω κάτι ως απάντηση.Θα ευχόμουν βέβαια να μην είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε και ας είχα διαψευστεί!
Τώρα πια είναι αρκετοί εκείνοι που αρχίζουν να ψάχνονται,να προσπαθούν να ενημερωθούν εναλλακτικά…αλλά,είναι πλέον αργά!Οι πρόγονοί μας έλεγαν «κάλλιον τό προλαμβάνειν του θεραπεύειν»!Δυστυχώς η πλειοψηφία των Ελλήνων, μεταξύ Προμηθέα και Επιμηθέα,είχε επιλέξει τον δεύτερο."

ΕΥΘΥΜΗΣ mc


Για την εφηβικη του ασχολία, το BMX :

"Aποτελεί ένα τεράστιο κεφάλαιο της ζωής μου και ίσως το πιο αγαπημένο.
Από παρέες, δρόμους, εμπειρίες. Ήταν μοναδική μου έννοια και ασχολία για πολλά
χρόνια, χωρίς να περιμένω αναγνώριση ή επιτυχίες. Ήταν ανέμελη φάση και σίγουρη απόδραση. Όταν καβαλάς, είσαι μόνο εσύ κι αυτό. Ακόμα και τώρα, που δεν κάνω extreme πράγματαμα, ο μοναδικός τρόπος άθλησης που επιλέγω είναι το BMXάκι μου.

Για παλαιότερες ερμηνείες και δημιουργίες στίχων :


"Έχω γράψει κάτι ραπ εν καιρώ TXC τα οποία οι MCήδες δεν τα έχουν φτάσει ακόμα και γι’ αυτό μου αρέσουν, θέλω να τα λέω ακόμα. Παλιότερα κυκλοφορούσαν MCήδες που έκαναν συρραφές στίχων δικών μου και του Αρτέμη."





Τέλος..

ΑΦΙΕΡΩΜΑ στους TXC - ΑΕ...

                                                             *ΙΣΧΥΡΑ Η ΟΜΑΣ*




* Με εκτίμηση και απόλυτο σεβασμό,
κάποιος "Λυκόσχημος Αμνός"

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ " ο Προφήτης του Ελληνισμού "

Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος γεννήθηκε στὴν Πάτρα τὸ 1871 καὶ ἐτέλεσε τὴν ἡρωική του ἔξοδο ἀπὸ τὴν ζωὴ στὴν θάλασσα τοῦ Σκαραμαγκᾶ τὴν Μεγάλη Πέμπτη, 8 Ἀπριλίου 1910.
 Ὑπῆρξε ἑλληνολάτρης διανοητής, λογοτέχνης, μεταφραστὴς και δοκιμιογράφος, αἰσθητικὸς καὶ φυσιολάτρης, ρομαντικὸς ὁραματιστής, μαχητικός καὶ διαπρήσιος κήρυκας τῆς ἀναγεννήσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέσῳ τῆς ἀναζητήσεως καὶ ἀναδείξεως τῆς γνήσιας ἑλληνικότητος, ὅπως αὐτὴ πηγάζει ἀπὸ τὴν Ἑλληνική Φύση καὶ ἐκφράζεται διαχρονικῶς στὴν λαϊκὴ παράδοση καὶ Ἱστορία. Δριμὺς κατήγορος τῆς ξενομανίας καὶ τοῦ συμπλέγματος μειονεξίας ἔναντι τῆς Δύσεως, τῆς δουλοπρέπειας καὶ τῆς διαφθορᾶς, ὅπου αὐτὲς ἐκδηλώνονται, ἀπὸ τὶς τέχνες ἔως τὴν πολιτική. Πατέρας καὶ κορυφαία μορφὴ τοῦ πνευματικοῦ κινήματος τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ στὸν 20ὸ αἰώνα, στὶς τέχνες, τὴν αισθητική, τὴν φιλοσοφία, τὴν πολιτική. Χαρακτηρίστηκε πατέρας τοῦ πνευματικοῦ κινήματος τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ, «προφήτης τοῦ Ἑλληνισμοῦ», «ὁ ἐξοχώτερος τῶν νέων Ἑλλήνων», «ὁ μεγαλείτερος, ὁ εὐγλωττότερος καὶ ὁ φωτεινότερος ἀπόστολος τοῦ κατὰ φύσιν ἑλληνικοῦ ζῆν», «ἅγιος τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας», «ἀηδόνι τῆς ἑλληνικῆς γῆς», «μάγος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας», ἢ ἀκόμη, ἁπλὰ καὶ πάνω ἀπ᾿ ὅλα, «ὁ Ἕλλην». Καὶ ἀκόμη, αἰσθητικὸς τῆς ἑλληνικότητος, σουρεαλιστὴς πρὶν τὸν σουρεαλισμό, οἰκολόγος πρὶν τὸ οἰκολογικὸ κίνημα, ἀρχαιολάτρης ἀλλὰ καὶ Ὀρθόδοξος καὶ Βυζαντινὸς μαζί, «ξανθός ἱππότης», ρομαντικός, ἰδιόρρυθμος, δριμὺς κατήγορος τῆς κοινωνίας τῆς ἐποχῆς του. Ἐνέπνευσε καὶ ἐπηρέασε, ἄμεσα καὶ ἔμμεσα, συχνὰ ἀποφασιστικά, διανοητές, ποιητὲς καὶ καλλιτέχνες, πολιτικούς.

Ἡ φιλοπατρία του, ἡ φυσιολατρία του, τὸ σύστημά του, οἱ ἐπισημάνσεις του:  
α) Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος εἶναι ὁ φλογερότερος, ὁ γνησιότερος καὶ πιὸ πηγαῖος ἑλληνολάτρης. Πραγματικὸς προφήτης τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁραματιστὴς καὶ πρωτεργάτης τοῦ πνευματικοῦ κινήματος τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ. Ἀλλὰ καὶ ὡς προσωπικότης συνεδύαζε τὰ πάντα· κάλλος ὑπέροχο, ἀνδρισμό, εὐγένεια, γοητεία. Νοῦς ὑγιὴς ἐν σώματι ὑγιῇ. Καὶ ὁ λόγος του σπαθί. Κάθε φράσι του μᾶς συνεπαίρνει, μᾶς ἀναζωογονεῖ.

 β) Ἡ ἑλληνολατρία του, ἡ φλογερὴ αὐτὴ ἑλληνολατρία, δὲν εἶναι ἰδεολόγημα οὔτε καυχησιολογία. Εἶναι γνήσια, φυσική, ὑλική -φυσικὸν ἄνθος τῆς Ἑλληνικῆς γῆς, κατὰ τὴν ἔκφρασί του. Πηγάζει ἀπὸ τὰ πράγματα, ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Φύσι. Μὲ ἐπίπονη, συστηματικὴ μελέτη, ἀλλὰ καὶ θαυμαστὴ εὐαισθησία, καλαισθησία καὶ ὀξύνεια, ἀνάγει τὰ πάντα στὸ ἁπλὸ χορταράκι καὶ πετραδάκι τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς! Τὸ κατὰ φύσιν ἑλληνικὴν ζῆν εἶναι ὁ κεντρικός του ἄξων. Ἡ Φύσις μητέρα καὶ ὁδηγός. Ὁ αἰσθητικός, ὁ φυσιολάτρης, ὁ ἰδεολόγος, ὁ πολιτικὸς Γιαννόπουλος, ταυτίζονται.

 γ) Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἁπλῶς φλογερὸς πατριώτης καὶ ἐκστατικός, ὀνειρικὸς ἑλληνολάτρης. Οὔτε μόνον λάτρης τοῦ κάλλους, καλλιτέχνης, αἰσθητικός. Εἶναι, τρόπόν τινα, ἀρχιτέκτων, μαθηματικός. Τὸ οἰκοδόμημά του, χαρακτηρίζεται ἀπὸ λογικὴ συνέπεια, πληρότητα καὶ συνεκτικότητα θαυμαστή. Διπλὰ θαυμαστή· αὐτὸς ὁ παθιασμένος, ὀνειροπόλος, ὡραῖος τρελός, κάτω ἀπὸ τὸ «παραλήρημά» του κρύβει λογικὸ οἰκοδόμημα στερεότατο, παρατηρεῖ εὐστοχώτατα ὁ Γρηγόριος Ξενόπουλος («Ἕνα σύστημα»). Ἀπὸ τὸ ἁπλὸ πετραδάκι, τὸ χορταράκι, τὴν ἑλληνικὴ γραμμὴ καὶ τὸ χρῶμα, ξεκινᾷ καὶ ἀποδεικνύει -μποροῦμε νὰ μιλοῦμε γιὰ ἀπόδειξι- πῶς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι φυσιολογικὰ ἡ ζωγραφικὴ (ἀπὸ τὴν τέχνη, ὡς λάτρης τοῦ κάλλους ξεκινᾷ)· ἡ μουσική, ἡ φιλολογία, ἡ ποίησις, τὸ θέατρο· ἡ ἀρχιτεκτονική, ἡ ἔνδυσις, ἡ τροφή, ὁ ἔρως. Πῶς θὰ ἔπρεπε φυσιολογικὰ νὰ εἶναι καὶ πῶς στρεβλά, λόγῳ τῆς ξενοκρατίας, εἶναι. Ἡ θρησκεία, ἡ κοινωνία, ἡ πολιτεία. Καὶ ὄχι ἁπλῶς ὁραματίζεται, ἀλλὰ οἰκοδομεῖ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀναγέννησι.

 Γράφει ὁ Ξενόπουλος:
«Τέτοια γενικὴν ἀντίληψη, τέτοιο σύνολο δὲν παρουσίασε ἀκόμα κανείς μας. Κανένας μέχρι τὸν Γιαννόπουλο, στοχάζουμαι, δὲν εἶπε καὶ δὲν ἀπόδειξε πὼς γιὰ νἀποκτήσουμε λόγου χάρη ἀξιόμαχο στρατὸ καὶ στόλο, πρέπει πρῶτα νὰ κτίσουμε σπίτι ἑλληνικό, ἢ πὼς γιὰ νὰ ἔχουμε ᾿ςτὴν πόλη καλὴ συγκοινωνία καὶ στὸ ἐξωτερικὸ καλοὺς διπλωμάτες, πρέπει νὰ ζωγραφίζουμε μὲ χρώματα ἑλληνικά.»

 δ) Ὄχι μόνον τὸ λογικό του οἰκοδόμημα γενικῶς, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐπὶ μέρους ἐπισημάνσεις του εἶναι καίριες, ἐπίκαιρες, εὔστοχες. Κατέχει τὴν ἀρετὴ τῆς διακρίσεως. Ἀπὸ ἔνστικτο θαρρεῖς, μᾶς ὁδηγεῖ πάντοτε στὸν σωστὸ δρόμο. Σὲ ζητήματα καίρια καὶ ἀμφιλεγόμενα -τότε, καὶ ἀκόμη περισσότερο σήμερα.


ο Περικλής Γιαννόπουλος 
Γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Φυλή, Ἱστορία καὶ Πολιτισμό:

 Χαρακτηρίζει τὸν Ἕλληνα ἄνθρωπο ὡς τὸν τελειότερο καρπὸ τῆς Φύσεως:
 «Γῆ ὡραιοτάτη καὶ Θειοτάτη, Γῆ τελεία ΑΦΡΟΔΙΤΗ, ἡ Μητέρα Ἑλληνικὴ Γῆ, ἀνέδωσε καρπὸν ὅμοιον. Ὁμοίως Ὡραῖον καὶ ὁμοίως Θεῖον. Ζῷον Ἑλληνικόν, τὸν Ἕλληνα: ΕΜΑΣ.»
 Τονίζει ὅμως:    «Περιττὸν νὰ φουσκώνετε δι᾿ αὐτά. Οἱ Ἕλληνες κάθε ἐποχῆς δὲν εἶσθε τίποτα. Ἡ Ἑλληνικὴ Γῆ εἶνε τὸ Πᾶν.»
 Κατακεραυνώνει τοὺς δυτικούς:   «Δὲν θὰ κρίνετε Σεῖς οἱ Φράγκοι -τὰ χθεσινὰ Ἀγριογούρουνα- Ἐμᾶς, ἀλλ᾿ Ἐμεῖς θὰ κρίνωμε Σᾶς καὶ τὸν Πολιτισμόν σας.»
 Αὐτὰ ὅλα, ὅμως, δὲν εἶναι λόγος κομπασμοῦ γιὰ τοὺς Ἕλληνες -κάθε ἄλλο:
«Οἱ Φράγκοι δὲν πρέπει νὰ νομίζουν, ὅτι δὲν βαραίνει καὶ γονατίζει κι᾿ ἐμᾶς ὅλη αὐτὴ ἡ Ἀσήκωτη ΔΟΞΑ, καὶ δὲν μᾶς καίει τὸ κεφάλι τὸ Πύρινο Στέμμα ποὺ λέγεται: ΕΛΛΗΝ. [...] Καὶ ἐπειδὴ τὸ ΓΕΓΟΝΟΣ εἶνε αὐτό, ἔχετε βαρύτατα, ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ νὰ ἐκτελέσετε. Χωρὶς νὰ τὰ ἐκτελεῖτε δὲν ἔχετε κανένα δικαίωμα νὰ φέρετε τὸ ὄνομα ΕΛΛΗΝ.» Ἡ δὲ ἱστορικὴ ἀποστολὴ τοῦ Ἕλληνος ἦταν καὶ εἶναι ὁ «ἐξανθρωπισμὸς τῆς οἰκουμένης». («Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν», 1907)

 Γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα:

 Σὲ ἐποχὴ ὀξείας (καὶ αἱματηρῆς κάποτε) διαμάχης γιὰ τὸ γλωσσικό, κατακεραυνώνει τόσο τὸν ἀρχαϊστικὸ σχολαστικισμὸ ὅσο και τὸν δημοτικισμό, ἐπιλέγοντας συνετὰ τὴν μέση ὁδό. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μία καὶ ἑνιαία· ἀρχαία καὶ δημοτική, κοινὴ κληρονομιά μας: «Μιστριώτης Ψυχάρης, μὲ τὴν μίαν ὄψιν, ἀπολίθωμα Βλακοδιδασκαλικοῦ Μπαμπούλα, μὲ τὴν ἄλλην, ἀποκρυστάλλωμα μειδιάματος Αὐταρέσκου Βλακοκατεργάρη. [...] ἕνας δῆθεν Νέος Ἑλληνισμός [ὁ δημοτικισμός] [...], σημαιοφορούμενος ἀπὸ τὸ Ἀρχικατεργαρικότατον Ἐπιστημονικὸν φῶς -ΚΥΝΑΙΔΙΚΟΤΑΤΟΝ ΨΕΥΔΟΣ- [...] φανταστικὸς Νεοελληνισμὸς Μισελληνικώτατος, θέλων νὰ σπάσῃ τὴν Ἑνότητα τῆς Ἱστορίας, τὴν Ἑνότητα τῆς Γλώσσης, τὴν Ἑνότητα τῆς Θρησκείας, [...]» («Νέον Πνεῦμα», 1906)

 Γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Θρησκεία:

 Ὁ Γιαννόπουλος, αὐτὸς ὁ ἀρχαιολάτρης, μὲ τὴν πιὸ ἁγνή, πηγαία καὶ πλήρη ἔννοια τοῦ ὅρου (καὶ θρησκευτικὴ μαζί)... «Ὡραῖοι Θεοί, οἱ Πρῶτοι Θεοὶ τῆς Φυλῆς, ζοῦν μαζὺ μὲ τὴν ὁλοζώντανη Ἑλλ. Ψυχὴ στὸν κάμπο, στὸ βουνό, στὸ νερό.» («Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν», 1907)

αὐτὸς ὁ ἀρχαιολάτρης λοιπόν, ὑμνεῖ τὴν Ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία (ψέγοντας συγχρόνως, χωρὶς νὰ χαρίζεται, στὶς ὅποιες στρεβλώσεις της καὶ τὴν Ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία τῆς Ρωμανίας («Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν», 1907)

πόσο ἐπίκαιρος σήμερα, ποὺ ἡ ἀρχαιολατρία διαστρεβλώνεται ἀπὸ ἡμιμαθεῖς ὡς ἀντιχριστιανισμὸς καὶ σχιζοφρενικὸς ἀκρωτηριασμὸς τῆς μισῆς Ἱστορίας καὶ κληρονομιᾶς μας! «Ἡ μεγαλητέρα ἀξία τοῦ Χριστιανισμοῦ δι᾿ Ἐμᾶς εἶνε, ὅτι μᾶς ἀποδεικνύει τὸν Εἰδωλολατρισμὸν καὶ τὴν Γνησιότητά μας, ὑπὸ ὅλα τὰ φορέματα.» «Ἐὰν ἡ ὑφ᾿ ἡμῶν κατάκτησις καὶ ὑποδούλωσις ἡ Πνευματικὴ καὶ ἡ ἀπορρόφησις τέλος τῆς Κοσμοκρατείρας Ρώμης καὶ ἡ Δημιουργία μιᾶς Θρησκείας καὶ ἐπιβολή, ἕως τὴν ὥραν αὐτὴν παμβασιλευούσης, δύναται νὰ θεωρηθῇ κατάπτωσις, τότε... Ἀλληλούϊα. [...] Τὸ Ἑλληνικὸν ΤΟΛΜΗΜΑ τῆς δημιουργίας Θρησκείας, ἥτις νὰ περιλάβῃ ὅλους τοὺς Λαοὺς καὶ πάντας ἀνθρώπους ὡς ἀδελφούς, νὰ δημιουργήσῃ Κράτος Θρησκευτικόν, τὸ ὁποῖον ὑπὸ τὸ φόρεμα τῆς Θρησκείας νὰ διαδώσῃ παντοῦ τὸ Ἑλληνικόν ΦΩΣ, εἶνε ἡ εὐγενεστέρα Πραγματικὴ Ἐνσάρκωσις τοῦ τολμηροτέρου ΙΔΑΝΙΚΟΥ, χιλιάκις ἀνωτέρου τοῦ ἐγωϊστικοτάτου Παρθενῶνος. Ἡ Κινήσασα ἐξ Ἀθηνῶν Ἑλλ. Ἰδέα, πολεμήσασα ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ Ρώμῃ καὶ νικήσασα, Παρθενώνεται εἰς τὴν ΣΟΦΙΑΝ τοῦ Βοσπόρου, ἀπίστευτος πραγμάτωσις Πλατωνικοῦ καὶ Παρθενωνείου ΟΝΕΙΡΟΥ.»
Μάλιστα: «Ἐγὼ Παπᾶ μου Σοῦ λέω: Εἶμαι ἐντελῶς Ἕλλην καὶ ὁλότελα Χριστιανός.»
Ἡ δὲ ἑλληνικότης τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἀνάγκη σήμερα νὰ ἀναδειχθῇ: «Κοντὸς Ψαλμὸς Ἀλληλούϊα: Πᾶς Παπᾶς αἰσθανόμενος ὅτι εἶνε Πρῶτα Χριστιανὸς καὶ Δεύτερα Ἕλλην ΞΟΥΡΑΦΙΣΘΗΤΩ.»

 Καὶ στὴν «σύγχρονο ζωγραφική» (1902), γράφει -πόσο ἐπίκαιρος σήμερα, ποὺ ἡ ξενόφερτη, ὑποκριτικὴ πολιτικὴ ὀρθότητα καὶ χριστιανοφοβία, ὁμιλεῖ -σὲ ποιούς, σὲ ἑμᾶς τοὺς Ἕλληνες!- περί... θρησκευτικοῦ σκοταδισμοῦ καὶ καταπιέσεως: «[...] ἔχομεν τὸν Θρησκευτικόν μας κόσμον. [...] Ὁ Ἕλλην, δὲν ἔχει φύσει ἄλλην σχέσιν μὲ τοὺς Ἁγίους του -δηλαδὴ τοὺς Θεούς του- παρὰ τὰς αὐτὰς φιλικὰς ἐκδηλώσεις ποὺ ἔχει μὲ τοὺς βουλευτάς του. Συναλλάσσεται, ἀνταλλάσσει φιλοφρονήματα καὶ δῶρα, καὶ πηγαίνει πρὸς αὐτούς, ὅταν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἑορτάζοντος ἁγίου χορεύουν, τραγουδοῦν καὶ παίζουν μουσικήν. Ὁ Ἕλλην φύσει, ἐπισκεπτόμενος τὸν Θεόν, ἀποκαλύπτεται, μένει ὄρθιος, τὸν χαιρετᾷ μειδιῶν, τοῦ ὁμιλεῖ εἰς ἑνικὸν ἀριθμόν, καὶ συνομιλεῖ διὰ τοῦ τραγουδοῦντος ἱερέως καὶ ψάλτου. Καὶ μετὰ τὴν βραχεῖαν ἐπίσκεψιν, εἰς τὴν αὐλὴν καὶ τὸ προαύλιον, ἐννοεῖ νὰ στήσῃ τὸ πανηγύρι του, νὰ φάγῃ, νὰ πιῇ, νὰ χορεύσῃ, νὰ τραγουδήσῃ, νὰ εὐφρανθῇ, καὶ μὲ ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τῆς χαρᾶς, τοῦ οἴνου, τοῦ ἔρωτος, εὐφραίνει καὶ τὸν Θεόν του. Εἶναι ἐντελῶς ἀδιάφορον, ἐὰν δὲν συμφωνῇ ἡ πραγματικότης, μὲ τὰς ἰδέας τοῦ κάθε φραγκοφορεμένου ἱερομωρολόγου· ἄλλο ραγιὰς καὶ ἄλλο Ἕλλην. Ἄλλο φραγκοπίθηκος καὶ ἄλλο Ἕλλην. Ὁ λαός μας οὕτω ἐκδηλώνει τὸ θρησκευτικόν του αἴσθημα σήμερον καὶ ὁ λαὸς τῆς ἀκμῆς τῆς νέας θρησκείας μας, ἤτοι τῆς ἐποχῆς τῶν Χρυσοστόμων, οὕτω ἐξεδήλωνεν ἑαυτόν. Καὶ οὕτω ἐξεδήλωνεν ἑαυτὴν τότε καὶ ἡ ἐπίσημος ἐκκλησία. Ἡ τωρινὴ θρησκεία μας ἔχει τὴν σκυθρωπότητα τῆς σκλαβιᾶς ποὺ ἐπέρασε, τὴν θλῖψιν τῶν βασάνων ποὺ διῆλθε, καὶ αὐτὴν ἀκόμη τώρα τὴν ἐπίδρασιν τῶν εὐρωπαϊκῶν ἰδεῶν διὰ τῶν Γερμανοπαθῶν παπάδων καὶ ἐπὶ πλέον τὴν ἐξωτερικὴν μορφὴν τὴν ὁποίαν ἐφιλοπόνησεν δι᾿ ὅλα ἡ Ἐλεεινότης μας.» ...Καὶ οἱ χριστιανόφοβοι ἐθνομηδενιστὲς ἔρχονται σήμερα νὰ ποῦν σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες ὅτι πρέπει νὰ αἰσθανόμαστε... καταπιεσμένοι ἀπὸ τὶς εἰκόνες! Οὐαί ἡμῖν ὑποκριταί! Ἕλληνες εἴμεθα, ἐπὶ τέλους! Ὁπωσδήποτε, ἡ ἑλληνικότης τῆς θρησκείας εἶναι κατὰ τὸν Γιαννόπουλο ἀδιάσπαστη στοὺς αἰῶνες.
 Ἐπιγραμματικῶς ἐκφράζει τοῦτο, μαζὶ μὲ τὸ ὅραμά του γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀναγέννησι, μὲ τὴν φράσι: «Μετὰ τὴν Θεὰν Σοφίαν Ἀθηνᾶ, μετὰ τὴν Ἀθηνᾶ Παναγία Σοφία, θὰ πεταχθῇ εἰς τὸ φῶς ἡ ὅλων ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ: Παναγία Σοφία ΑΦΡΟΔΙΤΗ.» («Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν», 1907)

 Γιὰ τὴν Φύσι, τοὺς Νέους, τὸ Μέλλον: Για τὴν Φύσι: «Φαντασθῆτε ὅτι ἔχετε Πλοῦτον Θεοῦ. Τί Παλάτι θὰ ἠθέλατε; Κλείσετε τὰ μάτια σας καὶ φαντασθῆτε. Ἔπειτα ἀνοίξετε τὰ μάτια σας: Τὸ ἔχετε ἐμπρός σας, ὡραιότερον τοῦ ὡραιοτέρου ὀνείρου. Εἶναι ἡ ΓΗ ΣΑΣ.» («Ἑλληνικὸν Χρῶμα», 1904)

Γιὰ τὸ μέλλον καὶ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀναγέννησι: «Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.» («Νέον Πνεῦμα», 1906)

 Ὁ ἑλληνολάτρης καὶ ἀρχαιολάτρης Γιαννόπουλος εἶναι ὁ μεγαλύτερος μαστιγωτὴς τῆς στείρας ἀρχαιοπληξίας, τοῦ δασκαλισμοῦ, τοῦ ἠθικισμοῦ. Ὑμνεῖ τὴν νεότητα, τὸν ἔρωτα -καὶ τὸν φυσικό, σωματικὸ ἔρωτα, τότε!-, τὸ κάλλος. «Μνήσθητί μου ΝΕΕ ὅταν θὰ ἔλθῃς εἰς τὴν Ἑλληνικήν Σου Βασιλείαν.» («Ἑλληνικὸν Χρῶμα», 1904)

Ὁ βάρδος τοῦ Ἑλληνισμοῦ, φίλοι μου, μᾶς καλεῖ: «Ἐννοῶ νὰ σᾶς τρελλάνω μὲ τὰ ἑλληνικὰ πράγματα καὶ νὰ σᾶς κάμω νὰ φᾶτε ἑλληνικὴν τροφὴν ὅσην δὲν φάγατε τουλάχιστον ἕναν αἰῶνα.» («Ἑλληνικὸν Χρῶμα», 1904)

 Καὶ σήμερα, αὐτὴν τὴν ἑλληνικὴν τροφήν, πόσο τὴν χρειαζόμαστε! Ἂς τὸν ἀκολουθήσουμε, ἂς τὸν ἀφήσουμε νὰ μᾶς ὁδηγήσει: «Ἐμεῖς οἱ Ὡραιότατοι ΙΔΑΝΙΣΤΑΙ-ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΑΙ καὶ ἐξωφρενικότατοι τῶν Παλαβῶν της Γῆς.» («Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν», 1907)

 Καὶ ἂς ἀναγεννηθοῦμε, ἂς χορέψουμε, ἂς τραγουδήσουμε, ἂς μεθύσουμε μαζί του: «Αὐτὸς ὁλόκληρος ὁ Γήινος Γραμμικὸς καὶ Χροϊκὸς Χορός, ὁ ὑμνῶν τὴν Δόξαν τοῦ Παγκάλου Τρελλοθεοῦ τῆς Ἑλλάδος.» («Ἑλληνικὸν Χρῶμα», 1904)

Ἑκατὸ χρόνια μετά, ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος μᾶς δείχνει τὸ μέλλον.

ΕΡΓΟΓΑΦΙΑ


«Ἡ σύγχρονος ζωγραφική», Δεκ. 1902
«Πρὸς τοὺς καλλιτέχνες μας», Φεβ. 1903
«Ξενομανία», 16 Ιαν. 1903
«Πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν Ἀναγέννησιν» 11-13 Μαρτ. 1903
«Τηλεφωνήματα», 1903
«Ἑλληνικὴ Γραμμή», Μαρτ. 1903
«Ἑλληνικὸν Χρῶμα», 3-11 Σεπτ. 1904
«Καὶ περὶ Ἑλληνικῆς Μουσικῆς τίποτε;» 18 Ιουλ. 1904
«Ἑλληνικὴν Μουσικὴν ἐμπρός», 25-28 Ιουλ. 1904
«Νέον Πνεῦμα», 1906
«Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν», 1907

Ελληνικός Εθνικισμός - Ίωνας Δραγούμης

Διπλωμάτης, πολιτικός και συγγραφέας. Aνάλωσε τη ζωή του στην προάσπιση των εθνικών υποθέσεων, μέχρις ότου πέσει και ο ίδιος θύμα του Εθνικού Διχασμού το 1920. Μαζί με τους φίλους του Περικλή Γιαννόπουλο και Αθανάσιο Σουλιώτη - Νικολαΐδη, υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού ρομαντικού εθνικισμού των αρχών του 20ου αιώνα. Με καταγωγή από το Βογατσικό της Καστοριάς, ο Ίων Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1878. Ήταν ο πέμπτος γιος του δικαστικού και μετέπειτα πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1897 κατατάχτηκε εθελοντής στον άτυχο για τα ελληνικά όπλα ελληνοτουρκικό πόλεμο. Το 1899 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και το 1902 τοποθετήθηκε ως υποπρόξενος στο Γενικό Προξενείο του Μοναστηρίου. Από τη θέση αυτή και με τη συνεργασία του πατέρα του και του γαμπρού του Παύλου Μελά εργάστηκε επίμονα για την οργάνωση των ορθοδόξων κοινοτήτων της Μακεδονίας κατά των Βούλγαρων σχισματικών, γνωστών και ως κομιτατζήδων. Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως πρόξενος στις Σέρρες (1903), στον Πύργο Βουλγαρίας, στη Φιλιππούπολη (1904), στην Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέαγατς) και στην Αλεξάνδρεια, όπου γνώρισε τους δύο έρωτες της ζωής του: την Πηνελόπη Δέλτα και τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Το 1907 τοποθετήθηκε στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης με τον βαθμό του γραμματέα. Η παραμονή του εκεί συνέπεσε με την Επανάσταση των Νεοτούρκων. Οι επαγγελίες των επαναστατών «περί ισοπολιτείας των διαφόρων εθνοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία» φάνηκαν να δικαιώνουν ορισμένες απόψεις του, που θεωρούσαν ότι η λύση του ελληνικού ζητήματος θα μπορούσε να αναζητηθεί όχι με την ενσωμάτωση των αλύτρωτων πατρίδων στο Ελληνικό Κράτος, αλλά με τη «δημιουργία των συνθηκών που θα επέτρεπαν την ελεύθερη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική ανάπτυξη των Ελλήνων στην ανατολική τους κοιτίδα». Ο Δραγούμης πίστευε στην ελληνοτουρκική συνεννόηση και φοβόταν τον από βορρά σλαβικό κίνδυνο. Από το 1909 υπηρέτησε διαδοχικά στις πρεσβείες της Ρώμης και Λονδίνου, αναμίχθηκε στο Επαναστατικό Κίνημα του Γουδή (1909), ενώ το 1911 οργάνωσε στην Πάτμο συνέδριο για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπηρέτησε στο επιτελείο του Αρχιστρατήγου Διαδόχου Κωνσταντίνου και τον Οκτώβριο του 1912 διαπραγματεύτηκε με τους Τούρκους την παράδοση της Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια διορίσθηκε διαδοχικά επιτετραμμένος στις πρεσβείες της Πετρούπολης, της Βιέννης, του Βερολίνου και το 1914 πρεσβευτής στην Πετρούπολη. Οι συχνές μεταθέσεις όλα αυτά τα χρόνια οφείλονταν στην άκαμπτη στάση του στα ευαίσθητα εθνικά θέματα και στις απρόβλεπτες πρωτοβουλίες που ανέπτυσσε. Τον Μάιο του 1915 παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία για να πολιτευθεί. Πήρε μέρος στις εκλογές της 31ης Μαΐου και εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρινας. Υποστηρικτής αρχικά του Ελευθέριου Βενιζέλου ήλθε σε ρήξη μαζί του, καθώς διέκρινε σημάδια αυταρχισμού και εθνικής υποτέλειας στην πολιτική του. Ο αντιβενιζελισμός του Δραγούμη δεν προερχόταν από κάποια τυφλή πίστη στη Μοναρχία, αλλά αντίθετα από την πίστη στην εθνική αυτοδιάθεση. Τον Ιανουάριο του 1916 εξέδωσε το περιοδικό «Πολιτική Επιθεώρησις», που συμμεριζόταν τις επιλογές της αντιβενιζελικής παράταξης. Μετά την επιτυχία του βενιζελικού κινήματος το 1917 εξορίσθηκε με άλλους αντιβενιζελικούς πολιτικούς στην Κορσική, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου (1918). Επανήλθε στην Ελλάδα για να εξοριστεί αυτή τη φορά στη Σκόπελο. Απελευθερώθηκε στα τέλη του 1919 και ανέπτυξε δράση υπέρ της «Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως», η οποία συσπείρωνε τους αντιβενιζελικούς. Ο Ίων Δραγούμης ήταν ένας από τους ηγέτες της, καθώς ξεχώριζε τόσο για τις πολιτικές και διπλωματικές του ικανότητες, όσο και για την πνευματικότητα και την αγνή φιλοπατρία του. Την επομένη της απόπειρας δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι (30 Ιουλίου 1920), ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς στη διασταύρωση των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου. Η άσκοπη και άδικη δολοφονία του συγκίνησε το Πανελλήνιο και τον πολιτικό κόσμο.

Ο "ΠΑΤΕΡΑΣ" ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

 Ο Δραγούμης αντιλαμβανόταν τον εθνικισμό σε συσχέτιση με την ελευθερία των Ελλήνων. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Ακουμπώντας στο έθνος μου να γίνω πιο άνθρωπος. Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε. Μου αρέσει να βλέπει κανείς τους δεσμούς του. Αυτό θα πει ελευθερία». Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Δραγούμης εκφράζει έναν «ουμανιστικό εθνικισμό», πολύ πριν αναπτυχθούν οι ψευδο-ανθρωπιστικές ουτοπίες της Αριστεράς. Παράλληλα, ο Δραγούμης ένοιωθε την βαθύτερη σύνδεση μεταξύ του έθνους και του πολιτισμού. «Ποιος είναι ο τελικός των εθνών, πες τον προορισμό, πες τον αποστολή; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα και να που έσφαλε ο Μαρξ πολεμώντας τα έθνη. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Οι πολιτισμοί γεννιούνται ο καθένας σε κάποια πατρίδα, σε κάποια εποχή και σε κάποιο έθνος. Έξω από αυτά δεν μπορεί να σταθεί πολιτισμός». Η ζωή και το έργο του Ίωνος Δραγούμη είναι άγνωστα στον πολύ κόσμο. Τα βιβλία του, τα οποία αναβλύζουν ένα απέραντο πάθος για τον Ελληνισμό και καταφάσκουν σε μία ενεργητική στάση ζωής, είναι επίσης άγνωστα. Αυτό οφείλεται στην ιδεολογική δικτατορία της Αριστεράς στον τόπο μας. Να λοιπόν ένας στόχος για όλους τους πατριώτες. Να διαδώσουμε το έργο του, αλλά κυρίως, εστιάζοντας σε αυτές τις ιδεολογικές παραμέτρους, να δώσουμε τις σημερινές προεκτάσεις του. Η μεγάλη πολιτική σημασία της σκέψεως και των θέσεων του Δραγούμη είναι ότι εκφράζει έναν έλλογο και λειτουργικό εθνικισμό. Έναν εθνικισμό με σεβασμό στο ανθρώπινο πρόσωπο, προσηλωμένο στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας (Κοινοτισμός), έναν εθνικισμό ο οποίος απορρέει από τον Ελληνικό πολιτισμό και υπερασπίζεται τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των Ελλήνων. Αυτά αποτελούν την μεγάλη ιστορική παρακαταθήκη του Δραγούμη προς τον διαχρονικό Ελληνισμό. Για αυτό τον εθνικισμό πρέπει να είμαστε υπερήφανοι εμείς οι εθνικιστές.



                     ΡΗΣΕΙΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ

«Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα Έλληνος. Να σκοπός μιας ζωής!»

 «Ο καθένας πρέπει να φαντάζεται πως αυτός πρέπει να σώσει το έθνος του. Να μην κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι και να φαντάζομαι μόνον πως εγώ έχω το μεγάλο χρέος της σωτηρίας. Δεν είναι εύκολο να πείσεις ένα έθνος. Εγώ βλέπω τόσα πράγματα που πρέπει να γίνουν και όμως οι άλλοι Έλληνες τα βλέπουν αλλιώς. Αν είμαι δυνατός θα τους πείσω».

 «Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκου, που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει».

 «Ναι, το βλέπω πως η Ευρώπη ενώνεται, πως τα έθνη και οι φυλές ζυγώνουν η μία την άλλη. Αλλά εγώ είμαι ένας και εγώ θα ακουμπήσω επάνω στους γύρω μου ανθρώπους. Και αυτοί είναι οι Έλληνες».

 «Τόσο αγαπώ την Ελληνική ύπαρξη, που αν ήταν να γίνουμε όλοι οι άνθρωποι κοσμοπολίτες, θα έλεγα να μην ονομαζόμασταν Έλληνες. Δεν χρειάζεται η λέξη Έλληνες όταν όλοι οι άνθρωποι της γης γίνουν κοσμοπολίτες μίας απέραντης δημοκρατίας».

 «Μόνο εμείς, όσοι νοιώθουμε την δική μας την πατρίδα, μπορούμε να νοιώσουμε και των άλλων τις πατρίδες. Πρώτα πρέπει να νοιώσω τον εαυτό μου καλά, έπειτα καλά το έθνος μου και έτσι φθάνω στην ανθρωπότητα. Όσοι λένε πως είναι κοσμοπολίτες και δεν περνούν από όλα αυτά τα στάδια δεν μπορούν να νοιώσουν την ανθρωπότητα».

«Το Σύνταγμα θέλησε να δώσει στο έθνος αντιπροσώπους και είπε να υπάρχουν βουλευτές. Επρόκειτο αυτοί οι βουλευτές να αντιπροσωπεύσουν το έθνος. Αλλά η πραγματικότητα τα χάλασε και οι βουλευτές δεν είχαν κανένα συμφέρον να καταγίνουν με το έθνος. Τέτοιοι μια φορά δεν είναι. Για όνομα του Θεού, βρείτε άλλους να αντιπροσωπεύσουν το έθνος».

«Να ξέρετε πως αν σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει… Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»

«Δεν ξέρω αν είμαστε καθαροί απόγονοι των αρχαίων. Είτε καθαροί, είτε κι ανακατωμένοι, μιλούμε όμως γλώσσα ελληνική». «Ξεσκέπασε τη δημοτική παράδοση και πρόσωπο με πρόσωπο θα αντικρίσεις γυμνή την ψυχή σου».

«Εκείνο που με συνδέει μ' έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης».


ΣΧΟΛΙΟ
     
«Είναι ξεκάθαρο πλέον, ότι στην εποχή της κατάργησης των εθνικών συνόρων, ο Εθνικισμός προβάλλει υπό την φυσιολογική του μορφή ως η μοναδική μορφή Αντίστασης στο κοσμοπολιτισμό της παγκοσμιοποίησης γι’ αυτό και σήμερα βρίσκεται στο στόχαστρο των υποτακτικών της. Εκείνο, ωστόσο, που είναι άδικο, είναι να «χρεώνουμε» στον Εθνικισμό τις συνέπειες των πράξεων του καπιταλιστικού Ιμπεριαλισμού (που στην ουσία και στις διακηρύξεις του είναι αντεθνικός). Όλα τα δεινά της ιστορίας προέρχονται, όχι από τον Εθνικισμό, αλλά από την προσβολή του. Όταν υπάρχει σεβασμός στην εθνική ιδιαιτερότητα και στην γη κάθε λαού, τότε ο Εθνικισμός γίνεται πηγή πνευματικών αξιών. Όσο δεν υπάρχει Ιμπεριαλισμός, ο Εθνικισμός δεν υποχρεώνεται σε αναμέτρηση. Κι όσο δεν υπάρχει εθνική αλλοτρίωση από εισροές ξένων, ο Εθνικισμός δεν αμύνεται»

Όρκος Τιμής των Ελλήνων της Επανάστασης του 1821! Ζήτω το Έθνος

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της, μήτε να σταθώ κατ΄ουδένα λόγον ή αφορμή του να καταλάβωσι άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν ή φίλον μου. Ορκίζομαι ότι εις το εξής δεν θέλω έμβει εις καμμίαν εταιρείαν, οποία και αν είναι, μήτε εις κανέναν δεσμόν υποχρεωτικόν. Και μάλιστα, οποιονδήποτε δεσμόν αν είχα, και τον πλέον αδιάφορον ως προς την Εταιρείαν, θέλω τον νομίζει ως ουδέν. Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον των τυράννων της πατρίδος μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει. Ορκίζομαι να μη μεταχειριστώ ποτέ βίαν δια να αναγνωρισθώ με κανένα συνάδελφον, προσέχων εξ εναντίας με την μεγαλυτέραν επιμέλειαν να μην λανθασθώ κατά τούτο, γενόμενος αίτιος ακολούθου τινός συμβάντος, με κανένα συνάδελφον. Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα. Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος. Ορκίζομαι να μην ωφελώμαι κατ΄ουδένα τρόπον από τα χρήματα της Εταιρείας, θεωρών αυτά ως ιερό πράγμα και ενέχυρον ανήκον εις όλον το Έθνος μου. Να προφυλάττωμαι παρομοίως και εις τα λαμβανόμενα εσφραγισμένα γράμματα. Ορκίζομαι να μην ερωτώ κανένα των Φιλικών με περιέργειαν, δια να μάθω οποίος τον εδέχθη εις την Εταιρείαν. Κατά τούτο δε μήτε εγώ να φανερώσω, ή να δώσω αφορμήν εις τούτον να καταλάβη, ποίος με παρεδέχθη. Να αποκρίνομαι μάλιστα άγνοιαν, αν γνωρίζω το σημείον εις το εφοδιαστικόν τινός. Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ. Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς ! Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε. Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου. Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου». ΟΡΚΟΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Κωστής Παλαμάς " ο Γκρεμιστής"

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο κτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.
Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης
και με το καριοφίλι μου και με τ' απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,
και δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ' αγρίμια ξανάρχεται.
Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια.
Είμ' ένα ανήμπορο παιδι που σκλαβωμένο το 'χει το δείλιασμα
κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι δεν του αποκρίνεται κανείς,
και πάει κι όλο προσμένει το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει
Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σταν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ' ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,
και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν' ανοίξω,
και μ' ένα Ναι να τιναχτώ, μ' ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γκρικάω,βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!